Głos Pacjenta Onkologicznego Nr 2/2018 (30)

14 „Głos Pacjenta Onkologicznego” nr 2, kwiecień 2018 Projekt realizowany ze środków PFRON Onkologia dziecięca Na różnych etapach choroby nowotwo- rowej zarówno dzieci, jak i dorośli wyma- gają wielosystemowego wsparcia – w tym również wsparcia fizjoterapeutycznego. Wdrożenie właściwych form terapii, w od- powiednimmomencie znacząco wpływa na proces oraz czas rekonwalescencji pacjen- tów. Jako fizjoterapeutka pracująca przez wiele lat na oddziale onkologii dziecięcej i mająca kontakt z różnymi ośrodkami on- kologicznymi w Polsce nie mogę oprzeć się wrażeniu, że korzyści wynikające z fizjote- rapii są często marginalizowane i niedo- ceniane. A przecież aktywność fizyczna to m.in. : • poprawa gospodarki lipidowej, • poprawa gospodarki węglowodanowej, • zwiększenie wydolności organizmu, • zmniejszenie napięcia i stresu, • wzrost odporności, • poprawa metabolizmu. Często mówimy również o poprawie sa- mopoczucia i naładowaniu pozytywną energią. Zdarza się również, iż na oddziałach on- kologicznych nie ma pracowni rehabili- tacyjnych, brakuje także fizjoterapeutów, którzy mogliby pracować przy łóżku cho- rego. Bywa, że pacjenci oraz rodzice pa- cjentów poszukują fizjoterapeuty dopiero po zakończonym leczeniu, a przecież oba procesy – leczenia i rehabilitacji – mogą, a nawet powinny, przebiegać równolegle. Rozpoczęcie rehabilitacji ruchowej na sa- mym początku leczenia onkologicznego znacznie zmniejszyłoby ryzyko powikłań i zaburzeń oraz dałoby szanse na szybszy powrót do pełnej aktywności – po zakoń- czonym leczeniu. Dodatkowy problem stanowi znalezienie fizjoterapeuty, który posiada doświadczenie w pracy z tak wy- magającym pacjentem, jakim jest pacjent onkologiczny. Na rynku usług fizjoterapeu- tycznych brakuje szkoleń i publikacji doty- czących pracy z pacjentem onkologicznym, ale brakuje też chętnych do udziału w ta- kich szkoleniach i specjalizacji w tym za- kresie. Stwarza to dla rodziców małych pacjentów dodatkowe lęki i obawy o bez- pieczeństwo ich dzieci. Nie bez znaczenia jest fakt, że do nie- dawna pokutowało w społeczeństwie przeświadczenie o negatywnym wpływie aktywności fizycznej na stan zdrowia oraz możliwości nasilenia skutków ubocznych leczenia onkologicznego. Zastosowanie różnych form fizjoterapii, a szczególnie w przypadku małych pacjentów fizjote- rapii poprzez zabawę, może w znaczący sposób już na etapie leczenia podstawo- wego przyspieszyć powrót do zdrowia. Przestrzeń potrzebna do aktywnej zabawy jest na oddziałach onkologicznych z pew- nością ograniczona, nie mniej jednak nawet w przestrzeni, jaką jest sala rehabilitacyjna można starać się stworzyć namiastkę „pla- cu zabaw, bawialni interaktywnej”. Bardzo pomocne przy zabawie interaktywnej okazuje się m.in. zastosowanie technolo- gii Kinect firmy Microsoft . Kontroler ru- chu Kinect poprzez gesty wykonywane przy pomocy kończyn oraz ruchy całego ciała umożliwia interakcję pacjentowi z konsolą gier. Obecnie sensory Kinect wraz z konso- lami są dostępne na większości oddziałów onkologii dziecięcej w Polsce. Dzięki tej technologii można w bardzo prosty sposób połączyć spontaniczną potrzebę ruchu i za- bawy, jaką każde dziecko posiada, a która została zaburzona przez długotrwały pro- ces leczenia. Oczywiście dobrze jest, jeżeli użytkowanie tego sprzętu odbywa się pod kontrolą terapeuty, który dawkuje odpo- Mgr Alina Sarat-Spek z Pracowni Fizykoterapii, Kinezyterapii i Masażu Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka im. Jana Pawła II w Katowicach, podkreśla rolę fizykoterapii w leczeniu dzieci z chorobami nowotworowymi, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i kiedy choroba jest przewlekła. Pisze też o tym, jak połączyć ćwiczenia z zabawą, tak aby rehabilitacja nie była dla dziecka uciążliwa. Rehabilitacja przez zabawę